ایران‌دخت

خوابهای یک مدیر مدرسه‌ی بازنشسته

mamanirandokht — Thu, 08 Feb 2007 09:59:29 GMT

مامان ایران‌دخت این خواب رو چند ماه پیش برام تعریف کرده است.

دیشب یه خواب خیلی ناراحت کننده‌ای دیدم. خواب دیدم مدیر یه مدرسه‌ی نا‌آشنا شدم. رفتم دیدم خیلی شلوغه. پرسیدم اینا کین؟ گفتن اومدن امتحان تجدیدی بدن. ردشون کردم. گفتم فعلا آمادگی نداریم. به مستخدم گفتم شماره‌ی اداره رو بگیر تا من باهاشون حرف بزنم. رفت و دیگه نیومد.

دزدی در سال ۱۳۴۴

mamanirandokht — Sun, 04 Feb 2007 09:39:18 GMT

از سال ۱۳۳۲ تا سال ۱۳۵۵ به مدت ۲۳ سال در تهران‌نو منزل داشتیم. در سال ۱۳۴۴، یک صبح زود تابستان (همیشه سحرخیز بودم) بلند شدم. وقتی از تراس که خوابیده بودیم داخل ساختمان شدم، لرزه به اندامم افتاد. چه دیدم؟

دیدم اطاق پذیرایی به هم ریخته و فرشها نیست. همچنین در اطاق ناهارخوری، گنجه‌ها به هم ریخته. ظروف نقره و فرشها را شب، بعد از خوابیدن ما دزدها برده‌اند. حیاط ما بزرگ و ۱۰۰۰ متر بود. پشت دیوار منزل، زمین نساخته بود که ماشین آورده و اثاثیه نسبتا قیمتی ما را برده بودند. هیچ چیز برای ما نگذاشته بودند.

پسر بزرگم را که آن موقع ۱۴ سال داشت، صدا زدم و گفتم برو پیش پدربزرگ (پدر من) بگو شب دزد آمده و خانه را خالی کرده. پسرم بعد از چند دقیقه ناراحت پیش من آمد. گفت نمی‌توانم بروم. گفتم چرا؟ گفت تمامی لباسهایم مرا برده‌اند. تحقیقات هم به جایی نرسید. ما وسایل زندگی را کلا از دست دادیم.

این همان زمانی است که همسرم مدیرکل گمرگ خوزستان بود.

گربه‌ی نوه‌ی من مانی

mamanirandokht — Tue, 30 Jan 2007 08:51:18 GMT

ما همگی از زن و مرد از سواد بهره داشتیم. من پس از بازنشستگی با پسرم و عروسم که دبیر بود، یک‌جا زندگی می‌کردیم. دو تا نوه داشتم، یکی پسر و دیگری دختر. مانی 4‌ساله بود و آلاله 6‌ساله. نوه‌ی پسرم گربه ملوسی داشت. روزی دیدم از دست گربه عصبانی شد و او را گاز گرفت. من ناراحت شده فوری او را به آب رساندم و دست و صورت و دهان او را شستم که مبادا موی گربه او را مریض کند. در این حال گربه را برداشته و از بالکن به کوچه که فاصله‌ی کمی داشت، پرتاب کردم. نوه‌ام گریه کرد که مامان بزرگ، گربه‌ی ناز مرا کشتی، به او گفتم گربه نمرده است. اگر قول می دهی که دیگر او را گاز نگیری می‌آورم داخل منزل و به او که بچه بود فهماندم که موی گربه ممکن است تو را مریض کند. او هم قول داد که دیگر او را گاز نگیرد.

حرام یا مبارک؟

mamanirandokht — Sun, 28 Jan 2007 10:42:33 GMT

در زمانهای گذشته یک روستایی به شهر می‌آید. تصادفا دهه‌ی اول محرم بوده و خیلی به او خوش می‌گذرد. مرتب از آش و شله‌زرد و حلوا و چلوخورش به او می‌دهند. می‌پرسد این چه ماهی است؟ می‌گویند محرم الحرام.

او به روستا برمی‌گردد. دفعه‌ی بعد که به شهر می‌آید، می‌بیند از خوردنی خبری نیست. می‌پرسد این چه ماهی است؟ می‌گویند رمضان المبارک. روستایی هاج و واج می‌شود. می‌گوید نام این دو ماه را عوضی گذاشته‌اند! اولی محرم المبارک و دومی رمضان الحرام است و باید تغییر نام بدهند!

نیش‌زدگی عقرب

mamanirandokht — Thu, 25 Jan 2007 08:08:54 GMT

در گذشته‌ی نه چندان دور در اثر جنگ جهانی دوم، با این‌که ایران بی‌طرف بود باز هم اثرات نامطلوب آن به ما سرایت کرد و قحطی و ناامنی در مملکت پیدا شد. این ملت شریف فقط به فکر کشور عزیزشان بودند که مبادا در اثر حوادث ناگوار خدای ناکرده تجزیه شود. در آن موقع کسی به فکر سلامت خودش هم نبود، وطن در خطر بود و حراست آن لازم.

من در شبی در همین دوران خوابیده بودم که خواب دیدم به ما حمله شده. تیری به شانه من خورد. بیدار شدم دستم رابه شانه بردم چیزی به دستم آمد که آن را پرتاب نمودم و به دیوار اطاق برخورد کرد. پس از روشن نمودن چراغ معلوم شد عقربی به شانه من نیش زده است. ساعت 2 بعد از نیمه شب بود و پدرم به داروخانه‌ی کشیک شهر رفت و دارو خرید و آورد که به محل نیش‌زدگی زدیم. پس از چند ساعت درد ساکت شد و زهر محل نیش‌خورده بیرون آمد. شکر پروردگار را به جای آوردم.

شروع مجدد

mamanirandokht — Tue, 23 Jan 2007 14:13:39 GMT

از به‌روز نکردن وبلاگ عذر می‌خواهم. گناه این تاخیر، گردن نوه‌ای است که وقتی سرش شلوغ می‌شود، وبلاگ مادربزرگ را از یاد می‌برد. از این به بعد، روزهای فرد حدود ظهر به وقت تهران، وبلاگ مامان ایران‌دخت به روز خواهد شد.

از منتشر نکردن پیامها نیز عذر می‌خواهم. امروز 35 پیام منتشر نشده را منتشر کردم. از طرف مامان ایران از همه‌ی پیام‌گزارها ممنونم.

در یکی از پیامها، به خیر ایسنا در مورد مامان ایران اشاره شده بود که بعد از چند ماه خبر را دیدم و برای مامان ایران پرینت گرفتم. از همه‌ی دوستانی که از وجود چنین خبرهایی مطلعند یا در مورد مامان ایران در وبلاگشان چیزی نوشته‌اند، ممنون می‌شوم اگر لینک نوشته را به من بدهند.

عذرخواهی

mamanirandokht — Mon, 17 Jul 2006 07:00:04 GMT

بابت به روز نکردن معذرت می‌خواهم. مامان ایران مقصر نیست. به روز کنندگان مقصرند!

آشوب در آذربایجان

mamanirandokht — Sat, 10 Jun 2006 09:17:23 GMT

من افتخار می‌کنم که آذربایجانی هستم. آذربایجان قسمت بزرگی از خاک عزیز ما ایران است که مردمان آن میهن‌دوست و شرافتمند و سلحشور می‌باشند. در دوران گذشته، این سرزمین بارها مورد هجوم دشمن قرار گرفته و هربار در اثر جانبازی و فداکاری مردم غیور آن نجات یافته است. دشمنان و بیگانگان خواسته‌اند آذربایجان را ایران جدا سازند ولی تیرشان به سنگ خورده و موفق نشده‌اند. اکنون نیز اگر این سرزمین به تحریک اجانب و دشمنان ایران دچار آشوب هم بشود، در اثر فداکاری مردمان آن هرگز از ایران عزیزمان جدا نخواهد شد. آذربایجان عزیز سر ایران است. امکان ندارد که از آن جدا شود. در دوران گذشته وسعت خاک ایران چند برابر امروز بوده است.

ملت ما از ترک و فارس و کرد و لر همه زاده‌ی این خاک هستند و باید با هم متحد و یک‌دل باشند و در اعتلا و بزرگی وطن عزیز بکوشند.

زنده باد ایران و ایرانی و پاینده باد آذربایجان عزیز و در اهتزاز باد پرچم عزیز و پرافتخار ما.

مقایسه‌ی زندگی امروز با 60 سال قبل

mamanirandokht — Sat, 03 Jun 2006 08:29:18 GMT

در آن زمان من جوان بودم. پس از طی دوران تحصیلاتم به خدمت مقدس آموزش و پرورش مشغول بودم.

در آن زمان نه از اختراعات توماس ادیسون خبری بود و نه از اختراع گراهام بل. از هیچ‌کدام استفاده نمی‌کردیم. با این همه همیشه با فامیل و کسان رفت و آمد برقرار بود و از روحیه‌ی شاد برخوردار بودیم. در زمستانهای سرد دور کرسیهای گرم نشسته با صرف تنقلات به شوخی و خنده و تفریح سرگرم بودیم. با این که وسیله‌ی آمد و رفت نبود، با پای پیاده همیشه در اوقات فراغت به یاد کسان و نزدیکان خود بودیم. خانه‌ها بزرگ و حیاط دارای تپه‌های پرگل و درختان میوه بود.

امروزه زندگی در خانه‌های کوچک با اطاقهای ۳ در ۴ می‌گذرد و صدا باید در گلو خفه شود چون همسایه با ما فاصله زیادی ندارد. دیوارها هم نازک و تیغه می‌باشد. صدا همسایه را ناراحت می‌کند و باید با اشاره و ایما زندگی کرد. از آن شادی و نشاط و خنده و تفریح قدیم خبری نیست. با نزدیکان و فامیل فقط با تلفن می‌توان تماس حاصل نموده و از حالشان آگاه شد. خداوند روح جمشید جم را شاد کند که عید نوروز را به یادگار گذاشت که تنها دیدار ما امروزه با فامیل، همان عید نوروز است و بس. همه پژمرده و گرفتار سعی می‌کنند گلیم خود را از آب بیرون بکشند. حتی خواهر و برادر هم فرصت دیدن هم را ندارند. خداوند روح گراهام بل و توماس ادیسون را شاد کند. اگر آنها این اختراعات را نکرده بودند امروزه تکلیف ما چه بود؟

کلاسهای درس

mamanirandokht — Wed, 31 May 2006 08:29:18 GMT

پاسخ به چند پرسش در مورد وضعیت تحصیل و کلاسهای درس

خوب معلوم است که در آن زمان که تازه مدرسه به وجود آمده بود، امکانات خیلی کم بود. مثل امروز نبود. اطاقها تاریک و غیر بهداشتی بود. میز و نیمکت وجود داشت و شاگرد هم خیلی کم بود به خصوص در مدارس دخترانه. معلم و آموزگار هم خیلی کم بود. در هر شهری۲ یا ۳ مدرسه بیشتر نبود. وسیله‌ی رفت و آمد هم وجود نداشت. باید پیاده از خانه به مدرسه و برعکس می‌رفتیم.